تولیدات بسیج دانشجویی دانشگاه های مشهد

1- آسيب هاي ناشي از عدم 
2- آسيب هاي وجوبي

بخشي از مردم ورود به عرصه سياست نكردند و عده اي وارد شدند كه به گروه هاي مختلف تقسيم مي شوند. عده اي از گروه هاي مبارز زير زميني بودند (مثل مجاهدين خلق) كه يك آسيب اين امر، دور بودن از جامعه است. 

و سال 56 عملا دفاتر اين سازمان ها بسته بود و تنها كورسويي از آنها مشهود بود و اكثرا در زندان بودند. اين دوري از مردم باعث شد نتوانند واقعيات و صحنه آفريني مردم را قبول كنند و همواره خود را جلودار انقلاب مي دانستند.
بعد چون مردم تجربه اي در سياست نداشتند عرصه را واگذار كردند به كساني كه تجربه اي در سياست و كار تشكيلاتي داشتند يعني همين افرادي كه تناسبي با عظمت انقلاب نداشتند؛ البته بايد توجه به زمان هم داشته باشيم و شايد كسي براي جايگزيني اين افراد نداشتيم. 

آسيب ديگر عدم وجود حزب انقلابي بود. بخاطر سابقه بد حزب در ايران مردم به سمت حزب نرفتند، و بنابراين كادر هاي انقلابي پرورش نيافتند. تنها تشكيلاتي كه از مركز تا عمق جامعه حضور دارد تشكيلات روحانيت است كه با رهبري ارتباط دارد و تا عمق روستا ها هم نفوذ دارد؛ اما روحانيت يك حزب نيست. 
پس يكي از آسيب ها نداشتن يك سازمان همپاي انقلاب است. 
سپس جنگ رخ داد. مهم ترين كادر سازي انقلاب در جنگ بود چون وقتي كادر مورد نياز را نداشتيم بالاجبار وارد كار شديم. بركات جنگ علاوه بر كادر سازي براي انقلاب توليد علم و فناوري، تقويت پزشكي و بُعد عملي پزشكي بود.

حال اين نيروي انقلابي بايد به دنبال تحصيل مي رفت. عده اي هم بورس كشورهاي خارج شدند. بعضي از اينها وقتي برگشتند ديگر آرمان هاي انقلابي نداشتند.
آسيب ديگر اين دوره اينكه، از اواخر سالهاي 64 و 65 به تدريج برخي كادرهاي دولتي كه براي مثال مسئول خريد براي دولت بودند آلوده به رانت شدند. و عده اي از آنها دارايي كسب كردند.
دولت بعد جنگ بازسازي را در دستور كار داشت. البته درست هم بود و اين دستور امام بود اما سوال اين است كه بازسازي به هر قيمتي؟ به قيمت از دست رفتن آرمان ها؟ 

عده اي كه در زمان جنگ به خارج رفته بودند بعد جنگ بازگشتند و گفتند در اين دهه كه كشور را شما اداره كرديد چه گلي به سر كشور زديد؟ اجازه دهيد ما كشور را اداره كنيم. از اينجا بود كه جريان پراگماتيسم در تعارض با آرمانگرايي شروع شد. چه كساني مرشد اصلي اين جريان بودند؟ كساني كه از ابتدا نيز با انقلاب مشكل داشتند، نه اينكه دعوا داشته باشند، به قول آقاي سروش كه مي گويد من از ابتدا نيز انقلاب را قبول نداشتم، يعني روش انقلابي را قبول نداشتند نه اينكه دعواي ظاهري داشته باشند.

يك مشاور ايشان حرف زشتي ميزند، به جاي توبيخ اين فرد در برابر بزرگان مي ايستد. در حالي كه مودب ترين دولت به آداب ديني همين دولت است. چرا بايد چنين هزينه اي بشود؟